A escola de arte dramática é unha vía de entrada a este oficio. Non é a vía, e tratala como a única porta deixa moita xente capaz fóra dun edificio que de todos os xeitos nunca podería pagar. Cando un director de casting abre a ficha dun descoñecido, está a pesar tres cousas: que aspecto tes, como soas na cámara e se se pode contar con que chegues preparado. Unha escola axuda nas tres. Simplemente non é o único que o fai.
A formación e os papeis feitos son dous problemas distintos
Quen empeza confúndeos constantemente, e a confusión sae cara. A formación é a capacidade de facer o traballo. Os papeis feitos son a proba de que alguén xa cho confiou. Podes empezar a reunir o segundo moito antes de rematar de adquirir o primeiro, e a maioría dos actores que traballan fixeron exactamente iso.
Formarse non ten por que significar tres anos. Clases pola noite, unha compañía local, un obradoiro de técnica de seis fins de semana, un director que non é o teu amigo dándoche notas que non che apetece escoitar: iso é formación. O que conta é que te dirixa repetidamente alguén sen ningún motivo para ser amable, e aprender a recibir unha nota sen defenderte.
Que te dirixa alguén sen ningún motivo para ser amable.Unha foto de casting é unha ferramenta, non un retrato
Debe parecerse a como entrarías por esa porta esta mesma tarde. O pelo de agora, o peso de agora, os ollos ben visibles, un fondo que non compita coa cara e un retoque tan leve que ninguén o note.
O erro caro é o estilismo. Unha foto que te converte nunha persoa lixeiramente distinta e mellor iluminada vale menos que non ter ningunha, porque quen te preselecciona a partir dela atopa unha descoñecida na proba e axusta en silencio a opinión sobre o teu criterio.
O teu primeiro videobook non precisa papeis
Ninguén é escollido sen videobook e ninguén ten videobook sen ser escollido: só é unha trampa se aceptas a premisa. Unha primeira montaxe pódese construír con escenas gravadas por ti, un dúo rodado con outro actor e un móbil decente, curtas de escola, ou unha curta que fas porque non a ía facer ninguén máis.
Dous minutos é xeneroso. Sesenta segundos que amosan unha cousa con claridade gañan sempre a catro minutos de fragmentos. Abre co teu mellor momento: a xente decide axiña e dun comezo lento case non se volve.
Aprende a facer self-tapes antes de necesitalo
O self-tape é hoxe simplemente a maneira na que suceden as probas. Boa parte da primeira volta non mete o actor en ningunha sala, o que converteu en silencio o encadre, o son e a luz en parte do oficio en vez dun detalle posterior.
O limiar técnico é baixo: un móbil, unha fiestra, unha parede lisa, un cuarto silencioso e alguén que dea a réplica sen apurarte. O nivel, por desgraza, é alto, precisamente porque todos os demais teñen o mesmo equipo.
Sabe a que tipo de convocatoria vas
Un casting aberto, un go-see, unha petición de self-tape, unha segunda volta e unha proba de vestiario son cinco cousas distintas con cinco expectativas distintas, e entrar nunha crendo que é outra é unha maneira áspera de aprender a diferenza.
En CastHub, produtoras, axencias e marcas publican castings e os actores preséntanse directamente. O anuncio é visible; a lista de quen se presentou non o é, e queda coa empresa que o publicou. Cada candidatura ten un estado que podes ver: presentada, preseleccionada, convocada, e despois escollida ou non. Esa última parte soa administrativa e non o é. O máis duro de empezar a facer probas non é o rexeitamento, é non chegar a sabelo nunca.
A maioría das primeiras voltas xa pasan nun cuarto así.Ten a ficha lista antes de necesitala
As oportunidades chegan con prazos curtos. Nome, franxa de idade que podes facer, cidade, os papeis que les, datos físicos, formación, os papeis que teñas e unha ligazón ao videobook. Mantena ao día: un actor cuxa ficha aínda di vinte e dous aos vinte e sete tíralle a mañá a todo o mundo, a súa incluída.
A conta de talento é de balde. Presentarse a un casting aquí non custa nada, e non debería custar en ningures.
De que desconfiar
Coidado con todo o que vende acceso en vez de oficio. Escaparates de pago que prometen axentes na sala. Cursos cuxo produto real é a representación. Axencias que te asinan a condición de que uses o seu fotógrafo e o pagues ti. Son patróns vellos e seguen funcionando, sobre todo porque funcionan con xente que o desexa o bastante como para deixar de facer preguntas. Unha axencia leva unha porcentaxe dun traballo polo que xa che pagaron. Non cobra por entrar.
O calendario honesto
O avance neste oficio é irregular. Pode pasar un ano case en branco e de súpeto caer tres traballos en seis semanas porque a túa cara finalmente encaixaba con algo que se estaba a facer. O que si controlas é estar listo e ser localizable: unha foto actual, un videobook que funcione, unha ficha completa, a capacidade de devolver un self-tape nun día e teimosía abonda para atravesar os tramos silenciosos.
CastHub non representa a ninguén nin promete traballo. Pon unha ficha exacta diante de quen está a facer o casting, e despois apártase.
