Ninguén te escolle sen videobook e ninguén te mete en nada para que poidas facer un. É un problema xenuinamente circular, e por iso tanta xente o trata como un muro no canto dunha porta. En realidade desfaise moito máis rápido do que aparenta en canto deixas de agardar permiso.
Un videobook non é o rexistro da túa traxectoria. É unha proba breve de que se pode mirar para ti diante da cámara. Nesa distinción está toda a diferenza entre agardar por un videobook e fabricalo.
Noventa segundos xa son un videobook enteiro.De onde sae un primeiro videobook
- Escenas que rodas ti. Dous intérpretes, un móbil, un trípode, un sitio tranquilo e unha escena escollida porque che acae. É a vía máis rápida e a menos aproveitada.
- Curtas de escola. As escolas de cine reparten papeis sen parar, o traballo adoita ser gratuíto e as imaxes son reais. Acorda por escrito e de antemán que recibirás unha copia, ou pasarás un ano reclamándoa.
- Autogravacións. Unha autogravación feita con coidado, con son decente e fondo liso, é material perfectamente válido. A ninguén lle importa de onde saen noventa segundos bos.
- Unha curta que fagas ti. Máis lento e máis duro, pero o papel decídelo ti, e escribirte o personaxe que ninguén che ofrece é unha tradición de sempre.
Que debe conter de verdade
Entre sesenta segundos e dous minutos. Se tes unha soa escena realmente boa, o videobook pode ser esa escena e funcionará igual.
Abre co teu mellor momento. Nin rótulo de título, nin fundido lento, nin montaxe de planos de ambiente con música enriba: a túa cara facendo algo que pague a pena mirar dentro dos primeiros cinco segundos. A xente adianta. Dá por feito que van adiantar.
Amosa rexistro só se tes material para amosalo. Dúas escenas contrastadas ben feitas gañan a cinco escenas nas que sobre todo apareces de pé nunha porta. E tes que verte con claridade en cada plano: se a directora de casting ten que descubrir cal das tres persoas do encadre es ti, ese plano non está a gañar o seu sitio.
Que deixar fóra
- Os planos longos de situación e todo o anterior a que fales.
- Música por riba dos diálogos. Teñen que escoitarte a ti, non a banda sonora.
- Planos nos que outra persoa queda co mellor da escena.
- Gravacións de teatro feitas desde a fila doce.
- Calquera cousa de hai máis duns poucos anos ou anterior a un cambio importante no teu aspecto.
- Créditos, logotipos e un rótulo co teu nome ao principio. Se queres o nome nalgún sitio, ponlle ao final.
Así se fan case todos os primeiros videobooks.Os planos soltos gañan á montaxe longa
O costume agora é manter as escenas soltas dispoñibles ademais da montaxe completa, porque quen busca un rexistro concreto quere esa escena e non un percorrido por todo o que fixeches na vida. Ademais permíteche pór o plano axeitado diante do traballo axeitado.
Onde vai o videobook
Nalgún sitio que se abra sen conta, sen aplicación e sen vinte segundos de carga. E logo pon a ligazón na túa ficha, onde quen reparte papeis a vai buscar de verdade.
En CastHub a túa ficha leva as túas fotografías, os teus perfís de papel, as túas medidas e unha ligazón ás túas imaxes. A parte pública amosa fotografías, nome, perfís e cidade; as medidas, o detalle do portafolio e os datos de contacto quedan detrás da verificación e ábrense só a contas de empresa que demostraron quen son. A ligazón do videobook vai na ficha e non repartida por tres perfís sociais, por unha razón sinxela: quen vai co prazo enriba non se pon a buscala.
Cada canto se refai
Cada vez que rodes algo mellor do que xa hai dentro. Un videobook é un documento vivo, non un monumento. O fallo máis habitual non é un mal primeiro videobook: é un primeiro videobook decente que leva catro anos sen tocarse.
Ninguén agarda que alguén que empeza teña un videobook cheo de traballos emitidos. Agardan ver como es diante da cámara. Iso é todo o que ten que facer un primeiro videobook, e un móbil, outra persoa que actúe e unha tarde libre abondan para conseguilo.
