Pregúntalle a cinco persoas do sector que é un casting e obterás cinco respostas lixeiramente distintas, todas correctas. A palabra abrangue o casting aberto nunha sala alugada, o go-see de quince minutos nunha axencia, a autogravación feita no teu cuarto, a segunda proba na que por fin está a dirección na sala, e a proba de vestiario que chega cando xa te contrataron.
Son citas distintas con regras distintas, e presentarse a unha tendo preparado outra é como a maioría de actrices e modelos aprende a distinguilas. Isto é o que é realmente cada unha.
O corredor tamén forma parte do oficio.O casting aberto
Un casting aberto é exactamente o que parece: unha convocatoria sen invitación á que pode presentarse calquera que encaixe nun briefing publicado. As axencias organízanos para atopar caras novas. As producións organízanos cando precisan moita xente, ou cando buscan algo tan concreto que os ficheiros habituais non o dan.
Agarda unha cola, un formulario, unha foto feita alí mesmo e quizais noventa segundos de atención. Leva as medidas apuntadas, leva fotos naturais se as tes, ponte algo sinxelo e axustado, e vai co pelo e a cara como os tes normalmente. O erro máis común nun casting aberto é arranxarse de máis: quen está diante tenta ver a materia prima, e acabas de poñérllelo difícil.
O go-see
Un go-see é unha cita, normalmente concertada por unha axencia, na que te presentas co teu book diante dun cliente ou dunha directora de casting. Ninguén grava. Entras, amosas o portfolio, míranche en persoa, quizais che fagan unha foto natural, e marchas. Pode durar catro minutos.
Os go-sees parecen anticlimáticos e son enormemente importantes. É a etapa na que un cliente decide se a ficha coincide coa persoa. Chega puntual, sé doada de tratar, sabe as túas medidas sen mirar o móbil e non enchas o silencio con nervios.
A autogravación
Unha petición de autogravación é un casting que ocorre integramente no teu lado. Recibes as páxinas da escena, un briefing, unha data límite e instrucións técnicas; grávaste interpretando a escena e envíalo.
Hoxe é a primeira rolda habitual para boa parte do traballo de pantalla, o que significa que a calidade técnica do teu vídeo forma parte do teu casting. O son conta máis ca a imaxe. Alguén que che dea a réplica sen meterte présa conta máis ca os dous. A data límite non é flexible: un bo vídeo que chega á mañá seguinte non é un bo vídeo.
A segunda proba
Unha segunda proba significa que a alguén lle gustou a primeira rolda dabondo para querer mirar de preto, e a sala adoita estar máis chea: dirección, produción, ás veces o cliente. Poden pedirche que fagas a mesma escena doutra maneira, que leas unha escena nova, ou que sigas unha indicación que contradí todo o que preparaches.
Esa última non é unha trampa. É todo o sentido dunha segunda proba. Que podes entregar a versión ensaiada xa o saben; o que compran é se sabes axustarte. Vístete igual ca a primeira vez se funcionou, porque a xente lembra visualmente e a constancia axúdalles a situarte.
A proba de química
Dúas ou máis intérpretes da lista curta len xuntos mentres a produción mira que combinación aguanta. Paga a pena saber que o resultado moitas veces non ten nada que ver con quen é mellor. Unha proba de química vai de encaixe, e o encaixe non é un ranking.
Sempre hai alguén escribindo mentres traballas.A proba de vestiario
Unha proba de vestiario non é un casting. Xa tes o traballo. Vestiario comproba que o que existe che vai funcionar, e este é xusto o momento no que unha ficha con medidas favorecedoras se converte nunha tarde carísima para un departamento que xa non o pode arranxar.
Vai con roupa interior limpa e sinxela, leva os zapatos que che pediron, e menciona calquera cambio desde que te contrataron antes de que alguén o descubra cunha cremalleira.
Como funcionan os castings en CastHub
Produtoras, axencias e marcas publican castings aquí e o talento inscríbese directamente. O anuncio é público; quen se inscribiu queda coa empresa que o publicou, que é o sentido correcto. Inscribirse é de balde, e debería selo en todas partes: ninguén serio che cobra polo dereito a ser considerada.
Cada inscrición leva un estado visible: enviada, preseleccionada, convocada e despois escollida ou non. Soa procedimental ata que pasas unha tempada mandando inscricións ao silencio. Saber en que punto está algo é a maior parte do que de verdade lle falta a quen comeza.
Ler ben un briefing de casting
- Personaxe e franxa de idade. A idade interpretada, non o teu aniversario.
- Datas. Incluíndo a proba de vestiario e calquera día de viaxe, non só a rodaxe.
- Localización. E quen paga por levarte ata alí.
- Uso. Onde aparecerá a peza rematada, en que territorios e durante canto tempo.
- Caché. Se o briefing non o di, pregunta antes de inscribirte.
- Espido ou contido íntimo. Ten que constar por escrito no briefing. Nunca o mesmo día.
Un briefing que responde aos seis puntos é unha oferta de traballo profesional. Un briefing que non responde a ningún é motivo para facer preguntas antes de gastar nel un día da túa vida.
