Os self-tapes apáganse cedo, e case nunca pola interpretación. Unha gravación abandónase nos primeiros quince segundos porque o son soa a lata, a cara queda na sombra, o encadre non funciona, ou porque o ficheiro chegou co nome IMG_4471 entre outros douscentos.
Tampouco é exactamente inxusto. Alguén está vendo cento corenta gravacións para un só papel esta semana. Facer que a túa sexa doada de ver non é un favor que lle fas; é o primeiro polo que te avalían.
Esta é toda a montaxe, e abonda.O fondo
Liso e de ton medio. Gris, azul apagado, verde suave, crema. Branco non, porque queima e obriga a cámara a escurecerche a cara para compensar. Nin estante, nin cociña, nin cama, e nunca un fondo virtual.
Colócate o suficientemente adiante para non proxectar sombra na parede. Medio metro adoita chegar e a diferenza nótase decontado.
A luz
A luz do día que entra por unha xanela situada diante de ti é de balde e excelente. Se a habitación está escura, dúas lámpadas baratas a cada lado da cámara, máis ou menos á altura da cabeza, resolven o problema. O que hai que evitar é un único foco cenital, que deixa os ollos na sombra, e unha xanela ás costas, que te converte nunha silueta.
Os ollos teñen que verse con claridade. Todo o demais é negociable.
O encadre
Grava en horizontal agás que a convocatoria diga outra cousa, e léea, porque algunhas producións xa piden vertical. O encadre estándar vai do peito para arriba, con algo de aire sobre a cabeza e os ollos aproximadamente a un terzo desde arriba. Cámara á altura dos ollos, non apoiada na mesa apuntando cara arriba, porque ese ángulo fai que calquera pareza altivo e raro.
Non graves desde o outro extremo da habitación. A gravación é unha lectura de preto, non unha función de teatro.
O son
Esta é a parte que os principiantes subestiman e que os profesionais arranxan primeiro. Os móbiles gravan un son aceptable a un metro e malo a tres. Pecha as xanelas, apaga a neveira se a escoitas, silencia as notificacións e escolle o cuarto con téxtiles no canto do da parede bonita: unha sala baleira retumba, e a reverberación non se quita despois.
Uns auriculares de cable con micrófono, ou calquera micrófono de lapela pequeno, gañan sempre a un móbil colocado lonxe.
Quen dá a réplica
Alguén que lea as outras frases fóra de cadro, sentado xusto ao lado do obxectivo para que a túa mirada quede preto da lente. Debe ler plano, parello e algo máis baixo. Quen interpreta a réplica a pleno pulmón leva a escena lonxe de ti, e a dirección de casting ten que esforzarse para verte por detrás.
Se non hai ninguén dispoñible, vale unha gravación das frases coas pausas xustas. O silencio absoluto onde debería estar o outro personaxe non vale.
Unha réplica lida en plano vale máis ca calquera equipo.A presentación
Agás que a convocatoria pida outra cousa, que sexa breve: nome, estatura se a piden, cidade, axencia se tes. Dío como ti, non desde o personaxe, e non o interpretes. Colócaa ao final no canto do principio se podes escoller: abrir co teu mellor momento sempre é mellor ca abrir co teu propio nome.
Algunhas convocatorias piden un xiro de perfil durante a presentación. Le as instrucións dúas veces. A metade dos erros dos self-tapes son simplemente instrucións que ninguén leu.
A interpretación
Axústaa a unha cámara que está a un metro. Todo o que farías nun escenario, báixao un chanzo; o obxectivo está o bastante preto para verte pensar, e pensar é case todo o que se le na pantalla.
Con dúas tomas chega. Tres se a convocatoria pide unha variación. Enviar nove tomas non demostra rexistro, demostra que non soubeches decidir, e quen o mira formará unha opinión sobre iso.
O envío
- Nomea ben o ficheiro: o teu nome, o papel, a produción. Nunca IMG_4471.
- Envía o formato e pola vía que pide a convocatoria, non os que ti prefires.
- Comproba que a ligazón abre desde un dispositivo que non é o teu.
- Non pases do límite de tamaño: unha gravación que ninguén pode descargar é unha gravación que ninguén viu.
- Cumpre o prazo. Antes é mellor. Poden empezar a ver o material antes do peche.
Unha comprobación rápida antes de enviar
- Volve ver os primeiros quince segundos co son alto.
- Vense con claridade os dous ollos?
- Hai algo zumbando, vibrando ou facendo tic-tac de fondo?
- O plano está estable e á altura dos ollos?
- Fixeches o que pedía a convocatoria, na orde na que o pedía?
En CastHub unha convocatoria de casting e a empresa que a publicou están xuntas no mesmo sitio, e a túa candidatura ten un estado que podes seguir no canto dun silencio que hai que interpretar. Presentarse non custa nada e non quedamos con ningunha parte do que cobres. O que ocorre dentro da gravación segue sendo enteiramente teu.
