Een bureau kijkt een paar seconden naar je aanmelding. Dat is geen onbeleefdheid, dat is rekenwerk. Een middelgroot bureau krijgt honderden aanmeldingen per week en heeft al een volle kaartenbak met mensen voor wie het werk moet vinden. De beslissing valt meestal op de vraag of je een gat vult dat ze op dat moment hebben, en verder op de vraag of je foto’s hen jou duidelijk laten zien.
Allebei die dingen liggen veel meer in jouw handen dan men denkt, en geen van beide kost geld.
Je wordt naast een hele kaartenbak gelegd, niet los beoordeeld.Wat een bureau werkelijk doet
Een bureau vertegenwoordigt je bij opdrachtgevers. Het draagt je voor bij klussen, onderhandelt over de gage en het gebruiksrecht, zit achter de factuur aan en houdt een percentage in van wat je betaald krijgt voor werk dat je echt hebt gedaan. Daar verdient het aan.
Al het andere volgt uit die zin. Een bureau verdient wanneer jij verdient, en juist daarom is een echt bureau kieskeurig: iedere naam in de kaartenbak is iemand voor wie het werk moet vinden. Het verklaart ook waarom een echt bureau je niet laat betalen om erbij te horen, om vermeld te staan of om bekeken te worden. Verdient een organisatie haar geld aan jou in plaats van aan opdrachtgevers, dan heeft ze geen zakelijke reden om zich te bekommeren om de vraag of jij ooit werkt.
Wat je stuurt
Bureaus willen het ruwe materiaal zien, geen productie. De standaardaanmelding is eenvoudig en is in twintig jaar nauwelijks veranderd.
- Schone onbewerkte foto’s. Voor, opzij, achter. Hoofd en schouders, en ten voeten uit. Effen muur, daglicht, haar los en plat, geen of bijna geen make-up, effene kleding die aansluit.
- Je maten. Lengte, borst- of bovenwijdte, taille, heup, schoenmaat en confectiemaat, met de eenheden erbij. Geboortedatum.
- Waar je woont en of je kunt reizen of het recht hebt te werken waar het bureau zit.
- Contactgegevens die werken en een vermelding als een ouder of voogd het aanspreekpunt is.
Wat je niet stuurt: geretoucheerde beelden, zware make-up, filters, groepsfoto’s, vakantiekiekjes van ver weg of honderd foto’s. Vier tot zes goede opnames verslaan er veertig.
Waarom de meeste aanmeldingen stranden
Heel weinig worden afgewezen omdat de persoon er verkeerd uitziet. De meeste worden afgewezen omdat ze onmogelijk te beoordelen zijn.
- De foto’s verbergen de persoon. Retouche, hoeken, haar voor het gezicht, zonnebril. Zien ze de botstructuur niet, dan gaan ze verder.
- Maten ontbreken of zijn zichtbaar mooier gemaakt. Bij de eerste pasbeurt gaat het meetlint erlangs, en een afwijking wordt onthouden.
- Het verkeerde bureau. Een commerciële, typegerichte aanmelding naar een kaartenbak voor hoge mode sturen kost iedereen tijd. Kijk wie ze al vertegenwoordigen.
- De verkeerde weg. Bureaus publiceren hoe ze aanmeldingen willen ontvangen. Dat negeren is het eerste wat ze leren over samenwerken met jou.
Hoe je de bureaus vindt die de moeite waard zijn
Begin bij werk dat je kunt zien. Vind je een campagne, een modereportage of een catalogus met daarin iemand die dezelfde plek inneemt als jij zou innemen, zoek dan uit wie die persoon vertegenwoordigt. Dat levert een betere lijst op dan welke gids ook.
Lees daarna de eigen site van elk bureau. Bijna allemaal vermelden ze hun aanmeldbeleid, hun inloopuren als ze die houden, en de kaartenbakken die ze voeren. Dat beleid precies volgen is het goedkoopste voordeel dat je hebt.
Een kale muur en een raam verslaan elk betaald studiopakket.Een echt bureau onderscheiden van handel in hoop
Het verschil zit niet in hoe professioneel het kantoor oogt. Het zit in waar het geld vandaan komt.
- Een echt bureau wordt betaald door opdrachtgevers. Het neemt een percentage van gages die jij hebt verdiend. Het stuurt jou geen factuur om erbij te mogen horen.
- Het schrijft geen eigen fotograaf voor. Te horen krijgen dat je op eigen kosten een boek moet schieten bij een aangewezen studio is de oudste constructie in het vak, en studio en bureau zijn vaak één bedrijf met twee namen.
- Het kan werk laten zien. Vraag wat het onlangs heeft geplaatst en controleer of dat werk bestaat.
- Het staat ingeschreven. Zoek het op in het handelsregister van het land waar het zegt te opereren.
- Het geeft je het contract om te lezen. Vooraf, niet op de dag zelf, en het heeft er geen bezwaar tegen dat je het meeneemt.
Betalen voor foto’s of voor lessen is niet automatisch oplichterij. De grens ligt bij de vraag of degene die je geld aanneemt dezelfde is als degene die je werk belooft.
Voordat je iets tekent
Een vertegenwoordigingsovereenkomst is een zakelijk contract en verdient een uur aandacht.
- Exclusiviteit. Zijn zij je enige agent, in welk gebied en voor welk soort werk?
- Looptijd en opzegging. Hoe lang, en hoe beëindigt elk van beide partijen het?
- Commissie. Welk percentage, waarover, en wordt er iets afgetrokken voordat jij het ziet?
- Onkosten. Wat mag er op jouw rekening worden gezet, en moet jij daar vooraf mee instemmen?
- Betaling. Wanneer de opdrachtgever hen betaalt, wanneer word jij dan betaald?
Geen van deze vragen is onbeleefd. Een bureau dat ze als onbeleefd opvat, heeft je al iets nuttigs verteld.
Waar CastHub past
Wij zijn geen bureau. Wij vertegenwoordigen je niet, onderhandelen niet voor je en nemen geen deel van je gage. Wat hier gebeurt, is dat merken, producenten en bureaus castings plaatsen en dat talent zich rechtstreeks en gratis aanmeldt, omdat niemand die deugt geld vraagt voor het recht om bekeken te worden.
Bedrijfsaccounts doorlopen een identiteitscontrole voordat ze bij de professionele kant van je kaart kunnen — je maten, de details van je boek en je contactgegevens blijven tot dan gesloten. Dat vertelt je dat het bedrijf dat contact opneemt echt is. Of het aanbod goed is, blijft aan jou om te beoordelen, en een bureau waarmee tekenen de moeite waard is, verwacht dat ook van je.
